Patrzę na datę i to już 9 rok od kiedy zacząłem cokolwiek pisać. To brzmi jak znaczny kawałek życia. 

Przeglądając pierwsze notki nie wiem dlaczego, ale tamte czasy nie wydają mi się odległe. Nie zapamiętuje wielu "pomniejszych" wydarzeń, ale nie wiem dlaczego pamiętam scenerię w której pisałem pierwszą notkę. Bez wielkich liter, polskich znaków, nawet bez większego przywiązania do interpunkcji. Trochę było w tym "rebelki" i jeszcze ten mały Arial. Tak jak na ulubionych stronach o designie. Geez. Milion lat minęło od tego czasu. Szkoda, że nie pamiętam jaka muzyka leciała wtedy w tle. Na pewno jakaś leciała. 

Zacząłem dzień od ciasta na śniadanie, bo dla odmiany nie chciało robić mi się nic innego. Za to zdążyłem na bus i także dla odmiany, nie spóźniłem się do pracy. Tutaj już bez zmian, jak na razie, ale za kilka chwil[godzin?] zmiany mogą być konkretne.

Tym czasem chciałem podzielić się zupełnie inną historią. Wczoraj zastanawiałem się jaki kawałek powieniem być moim "urodzinowym trackiem". Niestety, nic poza Katy B nie przychodziło mi do głowy. Dopiero gdy zapuściłem jakaś tam imprezową płytę znalazłem odpowiedni utwór... 

Mały bonus od Google. Jestem 3  na stronie pod hasłem "nieprzespany weekend". To chyba coś znaczy:)

... a przecież nie można mieć wszystkiego.

Gra jest prosta: albo coś się dzieje albo nie. Zazwyczaj się dzieje, ale w pewnym momencie chyba osiągam poziom po którym jeśli nie utrzymam dawki endorfiny to spadam na pysk. Nie da się utrzymać tego poziomy przez dłużej niż tydzień. Tak było ostatnio. Prawdziwe szaleństwo kończone nad ranem w Papryce. Weekend w środku tygodnia. W weekend natomiast DJ Shadow czyli pierwsze odwiedziny w CSG. Na szczęście zauważyłem, że już zadomowiłem się wystarczająco w Trójmieście, by zawsze na kogoś się natknąć. Dobrze, bo ostatnio źle znoszę samotne wyjścia. Już nawet samotne obiady nie smakują tak jak kiedyś, chociaż miejsca pozostały te same i kucharzy chyba też nie wymienili. Jedynie smak Martini tak samo zachwyca jak na początku. 

Wyłożyć opowiedzianych i usłyszanych historii nie sposób, bo czasu ani miejsca na to nie ma. Wrażenie mam coraz mocniejsze, że ludzkość zmierza do dwóch punktów końcowych. Zatem wyboru nie ma zbyt dużego. Trochę boję się jeszcze wytaczać kanonady który to sposób jest lepszy a który oznacza śmierć za życia. Jeszcze kilka książek do przeczytania mi zostało i kilka brakujących przeżyć. 

Zawsze można się położyć, co dla mnie byłoby najlepszym rozwiązaniem. Nie wiem czy to przemęczenie związane z niebotycznymi wyzwaniami stawianymi mi w pracy, czy może fakt, że popołudniami albo "przeżywam" życie, co jest niebotycznym wysiłkiem, albo zmuszam się do pracy nad jednym z moich projektów, co jest równie wyczerpujące. Dokładając to tego godziny o których powinienem być w pracy wychodzi całkiem przerażająca statystyka nieprzytomności w ciągu dnia, słaniania się w środkach komunikacji i zasypiania na przystankach.

Tyle u mnie, a u Ciebie?

 

Kilka fotek:

a reszta jak zwykle na Flickr.

"Nieustanny, zmienny marsz ludzkości poprzez wieczność. Tych, co ciężko się trudzą, i tych - co tylko kochają"

Carson McCuller